Route departementale forever


De zevende dag had een rustige dagtocht geweest van 25 km in 1 rechte lijn naar de rustplaats.

Maar dan had ik geen rekening gehouden met de drijfdrift van Dax, alle vervoermiddelen van de D53 en D29 moesten het ontgelden. Om het veilig te houden, moest ik dus telkens van de weg afgaan. Maar er was geen fietspad, geen voetpad, en de grasstrook was nat!

Daardoor vorderde het niet zo snel als verwacht. Het weer viel relatief mee, wel koud maar de wolken weken snel en de zon lachtte ons toe.

Nochtans was de streek waar we doorwandelden, bijzonder.

Eerst nog een kanaal met sluizen, de Schelde, en dan weer eindeloze velden zonder een sprietje onkruid doorkruisten we.

Het jachtseizoen is voorbij maar hier en daar liepen nog fazanten en patrijzen die ontsnapt waren en wachten op volgend jaar.

Dit gebied bevat ook de grootste (krijt)aquifer van Europa! Ik merk er niet echt iets van. Is het krijt in de velden of meststof?


Ondertussen bleef Dax volhouden!

Wanneer stopte deze lijdensweg? Ik zoek naar manieren om het drijven te kanaliseren en de veiligheid te verzekeren.

Pas de laatste kilometer liepen we op een veldweg, oef!

Na een welkom kon ik nog inkopen doen voor de avondklok, en dan rusten!

Week 1 is voorbij. Het geeft mij een warm gevoel!



28 keer bekeken0 reacties

Recente blogposts

Alles weergeven

Bang zijn