Paniek in het huis

Vandaag hebben we 27 km afgelegd en we zijn geroutineerd, al moeten we af en toe de rugzak bijstellen. Maar vind ik een brede bank, dan hoef ik zelfs mijn rugzak niet meer uit te doen om te rusten.


Waarom paniek? Dat is een heel verhaal, gelukkig verstaan de Fransen geen Vlaamse vloeken.


Ten eerste Oloron-Sainte-Marie. Had ik zin in een broodje en was toch niet de ene bakker dicht en de andere open maar met een wachtrij van 20 personen, pffff ... laat maar.

Dan naar de Intermarché, niet alle supermarkten blijven dus open tot 13 uur op zondag, heb ik geleerd. Ik werd buiten gegooid om halfeen met maar de helft van wat ik wou kopen. Beter controleren in het vervolg of niet eerst tijd verliezen met het zoeken naar een bakker, maar dat was ook een beetje om het stadje te kunnen zien.


Ten tweede het relaas van de weg.

Soms ben ik het echt wel beu om steeds Dax te controleren op haar drijfinstinct op auto's en eigenlijk alles wat wielen heeft. Schapen ziet ze niet staan, ergens heeft haar brein een switch gemaakt, denk ik dan.

Soit, ik vond de echte route van Compostela (wel iets langer) en die was veel rustiger. Ik kwam zelfs Antoine tegen, de echte verantwoordelijke van Compostela in de streek. Hij heeft mij wel niet veel wijzer gemaakt en terwijl we praatten, begon de rugzak toch wel door te wegen.

Snel een bericht naar het hotel dat we eraan komen en dan het bos in. Het werd al een beetje vanavond en ik durfde Dax niet los te laten. Het vorderde traag en we kregen allebei honger!


En dan ten derde het dieptepunt: een hotel maar geen ontvangst, de deur stond wel open maar er was niemand. Tja, dan ben ik in mijn Pajotse colère geschoten. Maar gelukkig zag ik een lieve dame die mij geholpen heeft. De hotelbaas had een verkeerde datum doorgekregen van expedia! Grrr!


Toen werd het weer goed, ik kreeg nog een avondmaal.


Wel al goed eind goed, en dan zeg ik dat de Heilige Carmen mij beschermt 😇

30 keer bekeken2 reacties

Recente blogposts

Alles weergeven

De Landes