El amor en los tiempos del cólera

Waarom vind ik dit nu een passende titel? Net na een emotioneel telefoongesprek met een campinguitbater (ik voelde zijn wanhoop door de nieuwe maatregelen van de Franse overheid), denk ik toch wel dat dit bijzondere tijden zijn, en ik voel mij stilaan een buitenstaander in dit gebeuren. Vanop mijn wandelpad zie ik de maatschappij kreunen onder de stuiptrekkingen van een onzichtbare virus!

Tijdens mijn lessen aardrijkskunde in het secundair onderwijs wees ik mijn leerlingen er altijd op dat de milieuproblematiek vooral een probleem voor de mens zelf was! Inderdaad, er sterven diersoorten uit maar er komen er andere bij, de natuur herstelt zich of er komt een nieuwe versie. De mens zelf probeert te adapteren oa. door technologische vernieuwingen, en we hopen stilletjes dat de fantasie van Star Trek wel realiteit zal worden, maar er komt een dag dat de mens uitsterft? Of is de oplossing voor de milieuproblematiek niet het verwijderen van de mens?

Ik ga hier niet over piekeren maar hoe covid-19 ons zo drastisch kan beïnvloeden, stemt toch tot nadenken!

Ondertussen doorkruis ik een heel landbouwgebied, met (spijtig genoeg) veel vervallen hoeven en pittoreske dorpjes zonder inwoners. Stilaan verschijnen de wijngaarden want na de vallei van de Loir, kom ik stilaan in de vallei van de Loire.

Dax en ik genieten nog elke seconde van de zichten, de gesprekken met voorbijgangers, en de logeerplaatsen.

Week 3 is net voorbij en we hebben bijna 600 km afgelegd, nog 8 weken en ongeveer 1150 km te gaan!


40 keer bekeken0 reacties

Recente blogposts

Alles weergeven

Paniek in het huis

Vandaag hebben we 27 km afgelegd en we zijn geroutineerd, al moeten we af en toe de rugzak bijstellen. Maar vind ik een brede bank, dan hoef ik zelfs mijn rugzak niet meer uit te doen om te rusten. Wa